april 1998

Interview met Maggie McInthun van Kozmic Blue : De late carrière van “een vrouw met kloten”. Bijna 15 jaar na haar eerste successen als hard rock zangeres is Maggie weer helemaal terug, met een indrukwekkende band en dito muziek.

Daar zit ze dan, aan een tafeltje in een Keulse kroeg , vriendelijk, zelfs een beetje verlegen, en op het eerste gezicht lijkt ze helemaal niet te beantwoorden aan het “sterke vrouwen”clichébeeld. Na een tijdje komt ze, ondanks haar eerdere terughoudendheid, uit haar schulp.

Ze lacht veel en praat open over de problemen uit het verleden. Tengere Maggie lijkt meer op een tiener meisje (of zelfs op een jongen) dan op een volwassen vrouw van 35. Ze weet het ; als jong meisje trok ze meestal met haar broers en hun vrienden op, en mogelijke “Barbie – allures” werden haar snel afgeleerd!

Maggie heeft een groot gevoel voor humor, en ze neemt zichzelf niet te serieus. Ze is, na de zware tegenslagen die ze in haar eerste carrière te verwerken kreeg, overduidelijk trots op haar nieuwe band en hun album. Luisterend naar “Diamonds and glass” krijg je al gauw door dat Maggie alle hoogte- en dieptepunten uit haar bewogen leven in haar muziek heeft verwerkt.

Claudia Schuberth : Sinds je veelbelovende start als rockzangeres bij de groep Moonrose 15 jaar geleden hebben we je nauwelijks meer gehoord, behalve bij een paar optredens op festivals als Loreley en Rock am Ring. Hoe komt dat?

Maggie : Ik werd zwanger, en onze platenmaatschappij zag toen geen brood meer in ons. In plaats daarvan schoven ze een blonde zangeres uit Düsseldorf naar voren, die daar net een contract gekregen had. Zij had, behalve haar stem, nog meer argumenten om de overwegend mannelijke medewerkers van de platenmaatschappij te overtuigen.

C.S. : De platenmaatschappij heeft drugsgebruik opgegeven als reden om niet verder met je te willen.

Maggie : Dat was maar ten dele waar. De bandleden waren meestal high. Mijn eerste echtgenoot, die meestal bij ons was, was aan heroïne verslaafd. Ikzelf was in die tijd helemaal clean, en niet alleen omdat ik zwanger was. De pers heeft dat toen opgeblazen en niet helemaal juist weergegeven.

C.S. : Maar daarna ben je toch aan de drugs verslaafd geraakt?

Maggie (denkt lang na) : Ja, helaas. Ik werd na de geboorte van mijn eerste dochter depressief, ook doordat ik ineens met haar en haar verslaafde vader in een twee-kamer woning zat, iets wat mij volkomen vreemd was. Het was een chaotische tijd, zoals je dat hebt met drugsverslaafden. Ik droeg de verantwoording voor mijn dochter alleen. En natuurlijk viel de band ook uit elkaar. Als je dan voornamelijk met drugsverslaafden omgaat lijkt dat leven je op een bepaald moment normaal. Nadat je voor de honderdste keer gehoord hebt “probeer toch eens” besluit je dat dan maar eens te doen.

Maggie (denkt lang na) : Ja, helaas. Ik werd na de geboorte van mijn eerste dochter depressief, ook doordat ik ineens met haar en haar verslaafde vader in een twee-kamer woning zat, iets wat mij volkomen vreemd was. Het was een chaotische tijd, zoals je dat hebt met drugsverslaafden. Ik droeg de verantwoording voor mijn dochter alleen. En natuurlijk viel de band ook uit elkaar. Als je dan voornamelijk met drugsverslaafden omgaat lijkt dat leven je op een bepaald moment normaal. Nadat je voor de honderdste keer gehoord hebt “probeer toch eens” besluit je dat dan maar eens te doen.

C.S . : Hoe ben je er weer af gekomen?

Maggie : Dat is een lang verhaal. Ze neemt even pauze, trekt een bezorgd gezicht. Dan lacht ze en zegt: Hier komt de samenvatting : Er kwam een moment waarop ik merkte dat ik niet meer in staat was om te zingen. Toen wist ik dat ik zo goed als dood was. Toen had ik, ook uit liefde voor mijn dochter, maar één mogelijkheid : ik heb mezelf opgesloten en ben afgekickt.

C.S. : Dus dat kan?

Maggie : Als je dat echt wilt kun je het. Maar het kost tijd. En het was echt heel verschrikkelijk. Ik heb mezelf volgestopt met whiskey en andere drugs om het vol te kunnen houden. Dat helpt uiteindelijk natuurlijk niet. Ik heb het met intensieve meditatie en yoga voor elkaar gekregen.

C.S. : En je man?

Maggie (heel ernstig) : Hij wilde niet afkicken en toen heb ik me laten scheiden. Helaas is hij een jaar later aan een overdosis gestorven.

Maar laten we nu toch over mijn nieuwe band spreken!

C.S. : Natuurlijk, daarvoor ben ik hier. Dus nadat je afgekickt was gingen de zaken weer beter?

Maggie : Eerst heb ik alleen voor mijn dochter gezorgd, totdat ze naar school ging. Ik had geen geld en niemand die voor babysitter kon spelen.

C.S. : Kom je dan nog aan muziek maken toe?

Maggie : Helemaal niet! Maar tijdens het verschonen van de luiers heb ik altijd voor mijn dochter gezongen (lacht luid). Later ben ik naar vrienden op het terrein verhuisd. Daar woonden meer vrouwen met kinderen en toen werd alles beter.

C.S . : Wat voor terrein was dat?

Maggie : Een parkeerterrein. (lacht) Ja, echt, een parkeerterrein. Niet meer in gebruik als parkeerterrein, natuurlijk. Een woonwagenterrein in Düsseldorf. Ik had voor mezelf een vesting gebouwd van een oude bouwkeet en een oude lijnbus. Mijn dochter Lucille kreeg later nog een mooie, oude houten circuswagenvoor haarzelf.

C.S. : Was dat in de winter niet veel te koud?

Maggie : Natuurlijk, maar na een tijdje konden we een regeling met de stad treffen. Toen mochten we legaal op het terrein verblijven en kregen we water en stroom. Tja, en als het erg hard vroor bevroren de leidingen. (Ze bibbert en lacht). We woonden daar met wel dertig mensen, muzikanten en Harley rijders, We legden een zwembad aan, bouwden een muziekstudio, we hielden kippen en varkens en hadden tuinen en fruitbomen.

C.S. : Dus jullie hadden je eigen kleine dorp midden in Düsseldorf. Hoe lang heb je daar gewoond?

Maggie : Meer dan tien jaar, tot zo'n vier jaar vóór ik naar Keulen kwam. Ik kon als zangeres bij de WDR aan de slag, en leerde daar mijn huidige man kennen.

C.S. : Dat was het begin van Kozmic Blue?

Maggie : Bijna. Mijn man was toen de drummer van onze hardrock band. Hij liep een gehoorbeschadiging op en kon niet meer drummen in verband met het lawaai. Op een dag in de vakantie pakte hij mijn oude gitaar en begon voor de lol “Me and Bobby McGee” te spelen, en ik heb daar toen bij gezongen. Vijf minuten later zaten er wel twintig mensen om ons heen, en ze applaudiseerden! Dat was het begin van Kozmic Blue.

C.S. : Dus een ideaal duo?

Maggie : Nee, want Gerhard speelt gitaar alsof het een drumstel is. Een bas was de meest logische aanvulling. Bovendien : een duo is een duo, een trio is pas een band!

C.S. : Cläusel Quitschau ?

Maggie  : Cläusel hebben we als vondeling voor onze stamkroeg, het Monterey hard rock café, gevonden. We hebben hem aan de moederlijke tap grootgebracht en uiteindelijk geadopteerd. Ondertussen drinkt hij al uit de fles! We hebben drie weken samen geoefend en toen ons eerste optreden hier, in de Monterey, meteen live opgenomen.

C.S. : Was dat niet een groot risico?

Maggie : We hadden een demo nodig om optredens te versieren, en in het huis naast de kroeg had onze vriend Ernst Esser, zelf een bekend gitarist, zijn opnamestudio. We hebben meters kabel door de achtertuin gelegd en zijn toen gaan spelen! We hadden geen flauw idee hoe die opnamen zouden gaan worden. Waarschijnlijk was het gewoon geluk dat ze goed genoeg waren om voor een cd te gebruiken!

Maggie : Weet je, ik heb er niets op tegen om goed geld te verdienen. Een groots opgezette produktie, zoals normaal is in Engeland en Amerika zou helemaal niet verkeerd zijn voor ons. Onze mogelijkheden zijn nu geluidstechnisch toch wat beperkt. Aan de andere kant zou het ook heel goed zo kunnen zijn dat onze onopgesmukte, eerlijke sound de mensen aantrekt. Ze zijn natuurlijk niet gek! Ach, en veel geld hoeft het ook niet persé te zijn. We zijn in staat om te leven van onze muziek. Ik heb, financieel gezien, wel slechtere tijden meegemaakt. (Ze denkt na). Tot nu toe hebben we alleen aanbiedingen gehad waarbij men teveel invloed op onze muziek wilde uitoefenen. En dan willen we toch liever onze eigen weg blijven gaan, ook als dat hard werken betekent.

C.S. : Naar wat voor muziek luister je zelf graag?

Maggie : Alles wat goed is. De stijl interesseert me niet. Zelfs mijn nu vijftienjarige dochter heeft wel eens goede muziek opstaan!

C.S. : En boeken?

C.S. : Eet smakelijk!

vertaling: Klari Zuidema